گاه نوشته ها

دیگر حرفی نمانده است

پس

کلاه از سر واژه ها بر ندار

بگذار سکوت حکم کند

                    در سرزمینی که تمام وعده ها رسوا میشوند!

و این پایان چشم انتظاری هاست

((دیگر کسی نخواهد آمد))

تو خود رسول بی مرسل خویشی

پس بخوان به نام خویش

که خدایی در درون داری!

برای روزهایی که می آیند:

امشب آواها را می شنوم

امشب صدای جنگ جویانی را از درون می شنوم که شمشیرهایشان را تا دسته در دل فرو کرده اند

چشم گذارده ام بر خویشتن و می شمارم...

تا این آهنگ کند کی به پایان رسد!

بجویم خود پنهانم را

در لابه لای این همه ((آنچه گذشت))...

و اینک درد

اندوه پنهان در من!

از اینگونه

دیگر

یادت/یادم نمی رود!